دلم تنگ شده برات

عکست گذاشتم نگاهت کنم

 از سخاوت سيّال باغ مي آيي
تو از وسيع گلستان داغ مي آيي

تو آن پرنده اين آسمان سرسبزي
که با بهار به ترميم باغ مي آيي

شب غليظ در اين کوچه ها نمي پايد
در آن دمي که تو با چلچراغ مي آيي

تو مشکل دل ما را به آبها گفتي
تو مثل نور به نشر چراغ مي آيي

تو داغدارترين لاله شب پيري
که از وسيع گلستان داغ مي آيي




سلمان هراتي

از بهشت که بیرون آمد، دارایی اش یک سیب بود. سیبی که به وسوسه آن را چیده بود. و مکافات این وسوسه هبوط بود.
فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد.
انسان گفت: اما من به خود ظلم کرده ام. زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد، پس زمین از بهشت بهتر است.
خدا فرمود: برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد، زمینی آکنده از شر و خیر، آکنده از حق و از باطل، از خطا و صواب، و اگر خیر و حق و صواب پیروز شد تو باز خواهی گشت وگرنه... و فرشته ها همه گریستند. اما انسان نرفت. انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت وامانده بود. می ترسید و مردد بود.
و آن وقت خدا چیزی به انسان داد. چیزی که هستی را مبهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت. انسان دست هایش را گشود و خدا به او اختیار داد.
خدا فرمود: حال انتخاب کن. زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی. برو و بهترین را برگزین که بهشت، پاداشِ به گزیدن توست. عقل و دل هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد، تا تو بهترین را برگزینی.
و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را. و این آغاز زندگی انسان بود.

http://bonbaste-tanhaei.blogfa.com/

شش اصل بیل گیتس